Ang Boto ng Kaliwan?

Nakuha ko ‘to sa kanto ng Quezon — yung isang tao na nakaupo sa silya na galing sa kahoy… walang boses, walang cellphone… puro lang ang paghinga at ang liwan sa kanyang mata.

Siya’y Walang Pasal!

Hindi siya model sa fashion show… siya’y Anito na nag-iisip habang iniinom ang kanilang lola. Ang silken shadows? Yung mga litrato sa likod ng pinto — yun yung tanda ni Lolo Pedro.

Hindi Na Para sa Crowd!

Bakit ba parating may ‘likes’ pero wala naman talagang connect? Yung mga post mo? Nasaan ang kaligayahan kung lahat ay commercial?

Panoorin mo ‘to… dahan-dahan… tapos sabihin mo: ‘Yan pala yung nakalimutan ko.’

Comment section: Ilang beses na kayo’y umiiyak habang pinapadaan ‘yong unboxing ng old photo album?

Sabi nila ‘nude tone’? Eh pano yung grandma mo naglalabas ng handkerchief na may kahoy na galing sa Photoshop? 😂

Nandito ang art niyang ‘silhouette’ — hindi yung bikini sa TikTok, kundi yung hininga ni Mama sa araw na panahon! 🌅

May 36D measurement? Ako naman may 30D: ‘sabi ko lang diyan ay tama’ — walang algorithm, walang brand… puro ‘bayanihan’ lang.

Kaya nga lang… pagkatapos mag-scroll ng gabi? Iyong lalabas na damit — hindi ‘commercial perfection,’ kundi ‘art as resistance.’

Ano ba talaga ang beauty? Ang sarili mong face… o yung nakalimutan mong litrato sa loob ng nanay?

Comment section: Iyong lalabas na damit… nasaan mo ‘yan?’

Nakakalungkot ‘sexy’? Eh ‘sacred geometry’ pala! 😅

Ginawa ko ‘R255 G230 B220’ sa Quezon City—hindi kahel na pink o red… yung kulay na galing ng lola ko sa araw! Nandito si Sari at Tinik… dalawang pusa na nag-iingat sa bintana… pero ‘di sila nagpapansin sa algorithm.

Nag-‘stillness’ lang kami—wala nang noise, wala nang lust… kasi ang tao ay ‘di nakikita… kundi nadarama.

Sabi ni Lolo: ‘Ang body ay hindi product… ang memory ay sacred archive.’

Kayo? May ganap din ba kayo sa likod ng litrato? Comment section na lang: ‘Ano yung scar na di mo napapansin?’

Nakuha ko ‘yung tapis! 🤭 Hindi lang pampaganda — yung Milk Dameng na ito ay parang nagsasalita sa ‘kamatayan’ ni Lola sa kusina habang nagluluto ng siniglang kakanin.

Yung lighting? Parang si Ginting na may trauma pero nakakapagod pa rin! Ang kanyang lingerie? Hindi pambili — pambuhay! 🌅

Nakita ko ‘yung kanyang handkerchief… nandun sa likod ng litrato sa loob na silid na bahay nila noong 1987.

Sabi ko: ‘Yan ang beauty ng authenticity!’ Pero ano ba talaga?

Kaya mo ba makikita ‘yung scar sa mukha ni Nanay kapag hinahawanan ng rice field?

Comment section na lang gawin natin — sana may mag-upload ng luma nila nyong tapis!

Nakita ko ang mukha ni Nanay sa ulan… hindi yung karaniwang self-portrait! 😅

Bakit kaya may dalawang pusa na si Sari at Tinik na nakaupo sa kanyang likod habang nagpapakita ng mga smile na ‘unfinished’? Kasi ‘yung digital na beauty ay hindi nasa filter—kundi sa pagtitiis sa bagyo!

Hindi ako nag-iisip ng likes o clicks… kundi ng breath habang umiiyak ang paligid.

Sabi nila ‘body positivity’ dito? Eh ‘yung body ko’y puro ghosting lang! 🤭

Kaya nga lang… bakit ba tayo ay laging nagsasalita ng perfection… pero ang totoo’y yung quiet rebellion sa isang frame?

Kayo? Anong smile ang inyong nakalimutan? Comment section—open na para sa mga walang model!