Liwan ng Buwan sa Gabing
In the Jungle Light: A Visual Poem of Identity, Silk, and Subversion in Xishuangbanna
Nakita ko siya sa Xishuangbanna… hindi nagpapose para sa likes! Nasa kanyang balat ang buong kuwento—hindi yung damit, kundi ang pagtigil ng hininga bago ang araw.
Ang silk stockings? Hindi pambansang fashion… KUNDI YUNG TIBOK NG PUSO!
Yung ‘black lace’? Ayaw na naman niya ng mag-sayaw sa camera… KUNG ANO ANG TINGIN MO? 😅
Bakit ba lagi mong tinitingnan siya? Diba… parang may nakatago pang silipot sa likod ng liwan?
Comment section: ‘You’re not seen—you’re remembered.’ 🌿
個人介紹
Ako ay isang mananayong larawan mula sa Quezon, kung sa bawat liwan at pagkislap ng araw, nakikita ko ang kaligayahan sa pagkakalimutan. Hindi ko sinasadya na magpapakita—nais ko lang na bigyan kayo ng isang pahinga, kung saan maaaring huminga muli nang may dangal. Ang bawat litrato ay isang tula, ang bawat imahe—isang pananalig. Sana’y makahanap ka rin ng iyong sarili sa mga larawang ito.